Kategorija: Politika

Milorad Dodik, predsjednik SNSD-a rekao je da je odnos Srbije i Republike Srpske najbolji od dolaska Aleksandra Vučića i poručio da će ga zbog svega toga Srpska podržati na sljedećim izborima.

“Pred nama je još mnogo radosti i uspjeha”, istakao je Dodik.

On je podsjetio da duže od 20 godina obavlja najodgovornije funkcije u Republici Srpskoj, a od uvođenja višepartijskog sistema učestvuje u političkom životu BiH.

“Sarađivao sam sa svim predsjednicima Srbije, zato tvrdim da je odnos Srbije i Republike Srpske najbolji od dolaska Aleksandra Vučića na čelo Srbije”, rekao je Dodik.

On je ukazao da ne postoji oblast u kojoj ti odnosi nisu podignuti na najviši nivo, od ekonomije i bezbjednosti do obrazovanja i kulture.

“Zato Srpska zdušno podržava sve napore koje čini predsjednik Vučić s ciljem stabilizovanja Srbije i njenog što boljeg pozicioniranja na globalnom planu”, istakao je Dodik.

Srbija dominantna država

Srbija je, kaže, dominantna država u našem regionu, a njena pozicija u međunarodnim odnosima, koju gradi Aleksandar Vučić značajno doprinosi i poboljšanju položaja Republike Srpske.

“Zato svi ljudi u Srbiji moraju da znaju da Republika Srpska pozdravlja svaku pobjedu predsjednika Vučića, jer je to ne samo pobjeda Srbije, nego i Srpske. Zato ćemo se boriti za te pobjede i podržati Aleksandra Vučića i njegov tim i na sljedećim izborima”, napisao je Dodik na mreži X.

Nikola Špirić, zamjenik predsjedavajućeg Doma naroda Parlamentarne skupštine BiH ukazao je da se desetak dana uoči izborne kampanje naslućuje blaži uticaj međunarodnog faktora, što je, kako je ocijenio, hendikep za stranke miljenice stranih ambasada.

“Dešavanja na globalnom planu neminovno su se prenijela i na BiH. Prethodnih godina stranci su uveliko promovisali svoje favorite i bilo bi dobro da je toj praksi došao kraj. Međutim, takav vid podrške sad se vrši posredno i suptilnije. BiH je i dalje više međunarodni poligon nego suverena zemlja”, izjavio je Špirić, a prenosi Srna..

Špirić je podsjetio da je u odbranu suvereniteta stajala samo Republika Srpska, kojoj su sa međunarodnih adresa kroz razne izvještaje ispostavljali fakture i teret krivice.

“Vrijeme uvijek pokaže ko ima viziju i zrelost da upravlja procesima. Desetak dana pred izbornu kampanju sve su veće podjele i one će se pojačavati kroz izbornu retoriku. U ovom periodu vidjećemo koliko su zrele institucije koje upravljaju izbornim procesima, a Centralna izborna komisija počela je rad improvizacijama i avanturizmom”, smatra Špirić.

On je istakao da se u ovakvoj konstelaciji odnosa potrebno osloniti na zrelost birača da prepoznaju sadašnji trenutak, kao i programe i vizije koje im se nude u osvit izbora.

“Vrijeme iza nas pokazalo je ko je imao vizije, a ko je čekao pomoć stranih moćnika koji i nisu bili tako nedodirljiv i otišli su u tišini svojim kućama. Našu kuću, Republiku Srpsku, mi moramo graditi sami i vjerujem da će tako biti i ubuduće!”, poručio je Špirić.

Ako se ostvare neformalne najave i uvjeravanja da će nakon narednih opštih izbora započeti intenzivnija faza evropskih integracija BiH, u prvi plan će ponovo izbiti pitanje o tome koju vrstu ustavnih promjena EU traži da bi pravni sistem BiH bio usklađen s Pravnom stečevinom EU.

Prva stvar oko koje je EU već godinama eksplicitna je potreba tranzicije OHR-a, odnosno u najmanju ruku ukidanje bonskih ovlaštenja. EU, naime, smatra da zemlja koja ima međunarodnu superviziju nema puni suverenitet, a to znači da ne može samostalno u potpunosti upravljati procesima potrebnim na evropskom putu. To je najeksplicitnije navedeno u Mišljenju o kandidaturi BiH, gdje je navedeno i poznatih, ali već pomalo i zaboravljenih 14 uslova.

“OHR-u su dodijeljena ekstenzivna ovlaštenja da uspostavlja zakone ili uklanja javne zvaničnike, poznata kao ‘bonska ovlaštenja’, koja su posljednji put korištena 2011. godine (izvještaj je iz 2018, prim. aut). Takva ekstenzivna supervizija je principijelno nekopatibilna sa suverenitetom BiH, a samim time i članstvom u EU”, navedeno je u ovom dokumentu.

Traži se adresa ko je odgovoran za evropske politike
Takođe, kada je riječ o ustavnim izmjenama, u ovu kategoriju svakako spada implementacija odluka Evropskog suda za ljudska prava u pogledu ravnopravnosti građana, a koje su poznate u paketu odluka koje se odnose na slučaj “Sejdić i Finci”.

Takođe, EU traži i ustavne amandmane koji bi definisali koje institucije na kojem nivou su nadležne za pojedine sektore evropskog zakonodavstva. Pojednostavljeno rečeno, traži se jasan okvir koji bi definisao ko je odgovorna adresa za evropske politike.

“Iako je decentralizovana državna struktura kompatibilna s članstvom u EU, BiH će morati reformisati svoje institucije kako bi mogle učestvovati u donošenju odluka na nivou EU”, navode u Briselu.

EU od institucija BiH takođe traži da se uspostavi mehanizam koji bi omogućio da se garantuje usklađenost s evropskim zakonima. Na primjer, ako jedan entitet ne sprovede direktivu EU, potreban je mehanizam koji bi državi omogućio da privremeno može preuzeti taj dio obaveza dok se to pitanje ne riješi interno. Prevedeno s briselskog na običan jezik, EU ne želi da neki važan evropski proces čeka jer je došlo do interne blokade unutar BiH.

Brisel smatra da se veto zloupotrebljava
Ustavna izmjena o kojoj se ne govori mnogo je zahtjev EU da se definiše ustavna nadležnost za uspostavljanje registra bankarskih računa privatnih lica, u skladu s Evropskom pravnom stečevinom. Ovaj dio obaveza direktno je vezan za mjere protiv pranja novca i jačanja transparentnosti praćenja prekograničnih finansijskih transakcija, što je u velikoj mjeri vezano i za obaveze Moneyvala.

Takođe, jedan od ustavnih zahtjeva EU o kojem se mnogo ne govori je definisanje korištenja entitetskog veta, za koje u Briselu smatraju da se zloupotrebljava, a da su posljedice konstantno kašnjenje usvajanja evropske legislative u državnom parlamentu.

Kada je riječ o etničkoj zastupljenosti u institucijama, Evropska komisija u Mišljenju smatra da se u ovom principu pretjeruje.

“Ustavna pravila o opštoj zastupljenosti populacije u javnoj administraciji ne bi trebalo da budu interpretirana kao zahtijevanje na striktnoj etničkoj proporcionalnosti u javnoj službi, a zakoni bi trebalo da osiguraju da etnički kriteriji ne prevladaju u odnosu na profesionalne kriterije prilikom zapošljavanja”, naglašeno je.

Jedna od mjera koja se često spominje u medijima proteklih mjeseci jer je vezana za Reformsku agendu je pitanje pravosuđa, posebno kad je u pitanju Apelaciono odjeljenje Suda BiH, ali i pitanje stranih sudija u Ustavnom sudu BiH. Važno je naglasiti da Evropska komisija nužno ne traži uklanjanje stranih sudija, već da se to pitanje riješi na način da nadležnost i autoritet Ustavnog suda u BiH ne budu više dovođeni u pitanje.

“Njegov legitimitet mora biti prepoznat od strane svih vlasti, kako bi se osiguralo trajno sprovođenje odluka”, navedeno je.

Inače, kako smo ranije pisali u više navrata, pitanje Ustavnog suda BiH je tokom dejtonskih pregovora bilo jednako teško, ako ne i teže, od pitanja mapa i razgraničenja, jer se radi o instituciji koja bi mogla svojim odlukama značajno uticati na ustavno uređenje i ustavne odnose u BiH decenijama nakon zaključenja Dejtonskog sporazuma. To je najvjerovatnije razlog zbog kojeg niko nije uspio da promijeni odluke iz Dejtona, koje su trebale da budu samo privremene.

Bosna i Hercegovina je ovog ljeta dočekala nesvakidašnju situaciju – prvi put od potpisivanja Dejtonskog sporazuma nema novog visokog predstavnika, dok američki diplomata Luis Dž. Krišok i dalje obavlja tu funkciju u svojstvu vršioca dužnosti.

Krišok je na čelo Kancelarije visokog predstavnika (OHR) stupio 1. jula, nakon što je Kristijan Šmit krajem juna okončao svoj mandat. Iako je njegovo privremeno imenovanje zamišljeno kao kratkoročno rješenje od svega 14 dana, ono se produžilo znatno duže, jer članice Savjeta za primjenu mira (PIK) ni nakon tri sastanka nisu uspjele da se dogovore o Šmitovom nasljedniku.

OHR je dio političke konstrukcije BiH od potpisivanja Dejtonskog mirovnog sporazuma 1995. godine. Tokom gotovo tri decenije postao je jedna od najuticajnijih međunarodnih institucija u zemlji, a visoki predstavnici su, posebno nakon širenja takozvanih bonskih ovlašćenja, donosili odluke kojima su mijenjani zakoni, smjenjivani funkcioneri i intervenisano u gotovo svim važnijim segmentima političkog sistema.

Prema dostupnim podacima, tokom tog perioda nametnuto je više od 900 odluka, zbog čega se pitanje budućnosti OHR-a već godinama nalazi među najspornijim temama u BiH.

Ozbiljnije preispitivanje njegove uloge dobilo je novi zamah nakon odluke Kristijana Šmita da napusti funkciju. Njegov odlazak vremenski se poklopio sa promjenom odnosa Vašingtona prema OHR-u, ali i novim raspravama u Savjetu bezbjednosti Ujedinjenih nacija o budućnosti međunarodnog prisustva u BiH.

Tri sastanka, bez dogovora

Prvi pokušaj da se pronađe nasljednik Šmita propao je početkom juna, kada PIK nije uspio da usaglasi ime kandidata. Ni naredne dvije sjednice nisu donijele rješenje.

Posljednji sastanak održan je 14. jula u Sarajevu i završen je veoma brzo, uz poruku da će konsultacije biti nastavljene. Novi termin sastanka, međutim, tada nije saopšten.

U međuvremenu je upravo činjenica da nema dogovora o novom visokom predstavniku dodatno otvorila pitanje da li je međunarodna zajednica uopšte sposobna da zadrži jedinstven stav o budućnosti OHR-a.

Politikolog Aleksandar Pavić smatra da višestruko probijanje rokova pokazuje koliko su duboke razlike između SAD, evropskih država i drugih članica međunarodne zajednice.

Prema njegovoj ocjeni, Vašington je bliži ideji postepenog završetka misije OHR-a, dok pojedine evropske zemlje žele da zadrže postojeći model međunarodnog nadzora i pronađu kandidata koji bi imao snažan mandat.

Pavić smatra da bi evropske zemlje, kada bi za to imale dovoljno podrške, tražile novog visokog predstavnika koji bi nastavio politiku njegovih prethodnika, posebno Kristijana Šmita i Valentina Incka.

Dodatni problem predstavlja stav Rusije, koja insistira na tome da imenovanje visokog predstavnika mora imati potvrdu Savjeta bezbjednosti UN. Istovremeno, Moskva i Peking podržavaju okončanje OHR-ove misije, dok bi takvoj odluci, prema postojećim odnosima u Savjetu bezbjednosti, mogli da se suprotstave London i Pariz.

U takvoj konstelaciji, dogovor o budućem šefu OHR-a postao je mnogo više od pitanja personalnog rješenja – pretvorio se u odraz šireg geopolitičkog sukoba.

Krišok privremeno rješenje koje traje

Luis Dž. Krišok je u istoriji OHR-a ostao upisan kao prvi diplomata koji je preuzeo funkciju vršioca dužnosti visokog predstavnika, ali i kao prvi Amerikanac koji je došao na čelo te institucije.

Na tu poziciju stigao je sa mjesta zamjenika visokog predstavnika i supervizora za Brčko distrikt. Njegov prvobitno planirani mandat od 14 dana trebalo je da posluži samo kao most do izbora novog šefa OHR-a.

Kako dogovor nije postignut, privremeno rješenje je postalo dugotrajnije nego što je bilo predviđeno.

Krišok je ranije poručio da raspolaže svim ovlašćenjima koja pripadaju funkciji visokog predstavnika, uključujući i bonska ovlašćenja. To znači da, barem formalno, mogućnost donošenja obavezujućih odluka i smjena izabranih funkcionera nije nestala zajedno sa Šmitovim odlaskom.

Ipak, politička težina njegovog položaja drugačija je upravo zbog činjenice da je postavljen kao vršilac dužnosti, dok međunarodna zajednica istovremeno ne uspijeva da postigne saglasnost o njegovom nasljedniku.

Landi, Trokaz, Sorensen…

Uoči prvog junskog sastanka PIK-a kao najizgledniji kandidati pominjani su Italijan Antonio Zanardi Landi i Francuz Rene Trokaz.

Landi je, prema ranijim navodima, imao podršku SAD, dok je Trokaz važio za kandidata iza kojeg stoje Francuska, Njemačka i Velika Britanija.

U međuvremenu se kao moguće rješenje pojavilo i ime danskog diplomate Petera Sorensena, nekadašnjeg šefa Delegacije EU u BiH. Međutim, prema navodima federalnih medija, Sorensen nije formalno kandidovan.

Time je otvorena mogućnost da evropske zemlje potraže potpuno novo ime koje bi istovremeno moglo dobiti i podršku Vašingtona.

Upravo od eventualnog dogovora o kandidatu zavisi i kada bi PIK ponovo mogao da se sastane. Do tada Krišok ostaje na funkciji vršioca dužnosti.

Od Bilta do Šmita

Od formiranja OHR-a do danas na njegovom čelu bilo je osam visokih predstavnika:

Karl Bilt – 1995–1997, Švedska

Karlos Vestendorp – 1997–1999, Španija

Volfgang Petrič – 1999–2002, Austrija

Pedi Ešdaun – 2002–2006, Velika Britanija

Kristijan Švarc-Šiling – 2006–2007, Njemačka

Miroslav Lajčak – 2007–2009, Slovačka

Valentin Incko – 2009–2021, Austrija

Kristijan Šmit – 2021–jun 2026, Njemačka

Šmit je pritom ostao sporan za Republiku Srpsku, koja od njegovog dolaska insistira na stavu da nije imenovan u proceduri koju predviđa Dejtonski sporazum i potvrđuje Savjet bezbjednosti UN.

Stevandić: Nije lako sjesti u tu stolicu

Iz Republike Srpske godinama ponavljaju da pitanje visokog predstavnika ne može biti odvojeno od Savjeta bezbjednosti UN.

Predsjednik Narodne skupštine Republike Srpske Nenad Stevandić ocijenio je da je politički otpor Srpske, uz promjene na međunarodnoj sceni, doveo do situacije u kojoj nijedan kandidat više ne može lako računati na preuzimanje funkcije.

Stevandić je poručio da Srpska danas ima snažnije međunarodne pozicije nego ranije i da je ostvarila političke kontakte i podršku u Moskvi, Vašingtonu, Pekingu, ali i dijelu evropskih država.

Prema njegovim riječima, zbog promijenjenih geopolitičkih odnosa više nije jednostavno zauzeti mjesto visokog predstavnika i očekivati da će međunarodna zajednica automatski imati jedinstven odgovor na sve poteze.

Dok se PIK ne dogovori o novom imenu, Krišok tako ostaje u fotelji koja je prvobitno trebalo da mu pripadne samo dvije sedmice. A činjenica da BiH prvi put poslije gotovo 30 godina nema novog, punopravno izabranog visokog predstavnika možda je i najjasniji pokazatelj koliko se promijenila međunarodna pozicija OHR-a.

(Glas Srpske)

Za sedam poslaničkih mjesta u novom sazivu Narodne skupštine Republike Srpske iz Izborne jedinice devet 15 političkih subjekata predložilo je 142 kandidata.

V.d. generalnog direktora “Elektroprivrede Republike Srpske” Luka Petrović prvi je na kandidatskoj listi SNSD-a, dok listu Ujedinjene Srpske predvodi Milan Kovač.

Na čelu kandidatske liste Republičke stranke Srpske je Miomir Bratić, SP-DEMOS-NDP Ognjen Kuljić, SPS-Pokret jedinstvena Srpska Maksim Skoko, a DNS-NPS Jovica Vlatković.

Listu kandidata Za pravdu i red – PDP RS predvodi Lazar Radan, Volje naroda Srpske Jovan Đajić, Pokreta sigurna Srpska Dušan Mrakić, Narodnog fronta Marko Novaković i SDS-a Ognjen Bodiroga.

Svoje kandidate za Narodnu skupštinu predložili su i Koalicija za državu, Stranka život, SBiH i Republikanci BiH.

U sastav Izborne jedinice devet ulaze Berkovići, Bileća, Čajniče, Foča, Gacko, Istočni Mostar, Kalinovik, LJubinje, Nevesinje, Novo Goražde, Rudo, Trebinje i Višegrad.

Na oktobarskim izborima direktno se biraju 63 od ukupno 83 narodna poslanika, dok su 20 mjesta kompenzacioni mandati.

Za četiri poslanička mjesta u budućem sazivu Narodne skupštine Republike Srpske u Izbornoj jedinici osam na oktobarskim opštim izborima boriće se 15 političkih subjekata sa 95 kandidata.

Kandidatsku listu SNSD-a predvodi aktuelni poslanik Aco Stanišić, a slijede njegov stranački kolega u Narodnoj skupštini Damjan Škipina, te načelnik Istočnog Novog Sarajeva Jovan Katić.

Na čelu liste političkog subjekta SP-DEMOS-NDP je Dejan Šantić, zatim Anđela Plakalović, te Željko Stojanović i još sedam kandidata.

Prvi na listi Republičke stranke Srpske je Duško Elez, a Slavka Brezo na listi Ujedinjene Srpske, na kojoj je, između ostalih, i Aleksandar Kostović.

Listu DNS-NPS predvodi Predrag Nešić, a među devetoro kandidovanih su i Željana Nešković i Miloš Vukašinović.

Na čelu liste političkog subjekta SP-Pokret jedinstvena Srpska je Stefan Kuljanin, a liste Za pravdu i red – PDP RS Saša Knežević.

Listu Volje naroda predvodi Branko Đajić, Pokreta sigurna Srpska Dejan Kojić, Narodnog fronta Srđan Bakmaz i SDS-a Bojo Gašanović.

Svoje kandidate u ovo izbornoj jedinici imaju i Koalicija za državu, Stranka život i SBiH.

Izbornu jedinicu osam čine Han Pijesak, Istočna Ilidža, Istočni Stari Grad, Istočno Novo Sarajevo, Pale, Rogatica, Sokolac i Trnovo.

Na oktobarskim izborima direktno se biraju 63 od ukupno 83 narodna poslanika, dok su 20 mjesta kompenzacioni mandati.

 U Izbornoj jedinici šest za Narodnu skupštinu Republike Srpske na opštim izborima u oktobaru direktno se bira devet poslanika, za koje je 16 političkih subjekata predložilo 164 kandidata.

Prvi na listi SNSD-a je Mikajlo Lazić, koji je direktor bijeljinske Bolnice “Sveti vračevi”, Ujedinjene Srpske Milan Trninić, DNS-NPS Diko Cvjetinović i SPS-Pokret jedinstvena Srpska aktuelni poslanik u Predstavničkom domu Parlamentarne skupštine BiH Čedomir Stojanović.

Kandidatsku listu SP-DEMOS-NDP predvodi predsjednik SP Petar Đokić, a Republičke stranke Srpske lider ove stranke Slavenko Ristić.

Na čelu liste Volja naroda Srpske je Nebojša Ristić, a Pokreta sigurna Srpska Slaviša Marković, poslanik u odlazećem sazivu Narodne skupštine.

Listu Narodnog fronta predvodi Mario Tomić, Za pravdu i red – PDPRS Slaviša Cacanović i SDS-a Tomica Stojanović.

Svoje kandidatske liste u izbornoj jedinici šest imaju i Koalicija za državu, Stranka za život, koalicija predvođena HDZ-om BiH, NIP-om i HSS-om.

Izbornu jedinicu šest za Narodnu skupštinu Republike Srpske čine Bijeljina, Donji Žabar, Lopare, Pelagićevo, Šamac, Ugljevik i birači iz Brčkog sa entitetskim državljanstvom Republike Srpske.

Glasači u devet izbornih jedinica u Republici Srpskoj direktno biraju 63 od ukupno 83 poslanika u Narodnoj skupštini, dok su preostalih 20 kompenzacioni mandati.

Predsjednik Narodne skupštine Republike Srpske i lider Ujedinjene Srpske dr Nenad Stevandić žestoko je odgovorio narodnom poslaniku Igoru Crnatku nakon njegove objave o kompenzacionim listama za Narodnu skupštinu Republike Srpske, a jedna rečenica posebno je privukla pažnju – ona o političkim organizacijama koje više liče na „Viber-grupe-partije“ nego na ozbiljne stranke.

Sve je počelo Crnatkovom objavom na mreži X, u kojoj je komentarisao kompenzacione liste i pokušao da pronađe, kako je naveo, jedan od „kurioziteta“ predstojećih izbora.

Crnadak je, bez direktnog pominjanja imena, aludirao na Stevandića, navodeći da se predsjednik Narodne skupštine Republike Srpske našao na prvom mjestu kompenzacione liste jer, kako je tvrdio, nije siguran da može osvojiti mandat direktnim putem.

Međutim, odgovor predsjednika Narodne skupštine nije dugo čekao.

„I na svim izborima i poslije njih rezultat raste. Na izborima 2024. rasli smo 15 odsto više od prethodnih i najviše od svih partija u BiH. Nervoza Šmitovih produkata, tzv. ‘viber-grupa-partija’ ili raznih pljuvača dobar je znak“, poručio je Stevandić.

Од постојања Уједињене Српска предсједник је носиоц свих листа.
И на свим изборима и послије њих резултат расте.На изборима 2024 расли смо 15% више од претходних и највише од свих партија у БиХ. Нервоза Шмитових продуката тзв”вибер- група-партија”или разних пљувача добар је знак! pic.twitter.com/m7l11qcYUM

— Ненад Стевандић (@nenad_stevandic) August 20, 2026

I upravo je ovaj dio odgovora potpuno promijenio fokus rasprave.

Jer, dok je Crnadak pokušavao da problematizuje Stevandićevu poziciju na kompenzacionoj listi, Stevandić je uzvratio onim što je u politici uvijek najteže osporiti – izbornim rezultatom.

Ujedinjena Srpska je na prethodnim izborima zabilježila rast, a Stevandić tvrdi da je taj rast iznosio 15 odsto u odnosu na prethodni izborni ciklus.

Zato se Crnatkova prozivka vrlo brzo pretvorila u pitanje koje se sada može postaviti i njemu: ko zaista ima političku organizaciju sa rastućim rezultatom, a ko prije svega održava političku vidljivost putem objava na društvenim mrežama?

Posebno je zanimljivo što Crnadak Stevandiću zamjera oslanjanje na kompenzacionu listu, iako je upravo kompenzacioni mandat obilježio i njegov dosadašnji politički put. Za razliku od političara koji svoj legitimitet pokušavaju predstaviti kao isključivo direktnu podršku birača, Crnadak se kroz izborne cikluse i sam nalazio u poziciji da mandat ostvaruje upravo putem kompenzacije.

Zbog toga je Stevandićeva poruka o „Viber-grupa-partijama“ očigledno mnogo više od obične doskočice.

To je direktno otvaranje pitanja stvarne političke snage – koliko neka stranka zaista postoji među biračima, na terenu i na biračkim mjestima, a koliko njen uticaj počinje i završava se u medijskim istupima, objavama na mreži X i stranačkim grupama za dopisivanje.

Crnadak je pokušao da Stevandića predstavi kao političara koji nije siguran u podršku naroda. Stevandić je, međutim, odgovorio brojkama i podsjetio na rast rezultata svoje stranke.

Tako je jedna objava o kompenzacionim listama završila potpuno drugačije nego što je Crnadak vjerovatno očekivao.

Umjesto da Stevandić objašnjava svoju poziciju na listi, otvorilo se mnogo nezgodnije pitanje za njegovog kritičara – ko danas zaista ima političku partiju, a ko tek dovoljno aktivnu Viber grupu da ostane prisutan u javnosti?

Dvanaest imena naći će se u izbornoj trci za funkcije predsjednika i potpredsjednika Republike Srpske na opštim izborima 4. oktobra. Među kandidatima su aktuelni predsjednik Vlade Srpske, stranački lideri, poslanici, lokalni političari, privrednici, ali i nezavisni kandidati.

Bogdan Jovanović na izbore izlazi kao kandidat Stranke život, čiji je predsjednik.

Branko Blanuša  je predsjednik SDS-a i redovni profesor Elektrotehničkog fakulteta Univerziteta u Banjoj Luci, a u političkom životu je član SDS-a od 2013. godine.

Savo Minić je aktuelni predsjednik Vlade Republike Srpske i kandidat SNSD-a. Prije dolaska na čelo Vlade bio je ministar poljoprivrede, šumarstva i vodoprivrede, direktor Agencije za agrarna plaćanja, kao i načelnik opštine Šamac.

Iz reda bošnjačkog i hrvatskog naroda kandidovano je još devet imena.

Ćamil Durakoviću u  izbornu trku ulazi kao nezavisni kandidat. Aktuelni je potpredsjednik Republike Srpske iz reda bošnjačkog naroda, a ranije je bio načelnik Srebrenice.

Ivan Begić kandidat je SDP-a BiH. Poznat je i kao novinar i medijski radnik, a nakon izlaska iz politike 2021. godine osnovao je i vodio medijsku kuću Tok TV.

Begija Smajić dolazi iz Stranke za BiH. Aktuelna je potpredsjednica te stranke i odbornica u Srebrenici, a od 2018. do 2022. godine bila je poslanik u Narodnoj skupštini Republike Srpske.

Jusuf Arifagić je privrednik  i politički aktivista koji je ranije bio član rukovodstva Platforme za progres. I ranije je bio kandidat za potpredsjednika Republike Srpske.

Ramiz Salkić je dugogodišnji funkcioner SDA i aktuelni poslanik ove stranke u Narodnoj skupštini Republike Srpske. Bio je i potpredsjednik Narodne skupštine Srpske, kao i delegat u Vijeću naroda RS. Sada ulazi u trku za predsjednika Srpske kao kandidat SDA.

Kada je riječ o hrvatskim kandidatima, Igor Balukčić je potpredsjednik Gradskog skupštine Teslića, a na izbore izlazi kao kandidat HDZ-a 1990, uz podršku više hrvatskih stranaka.

Franjo Jukić je predsjednik Regionalnog odbora HDZ-a BiH Sjeverozapadna Bosna i član predsjedništva mladih HDZ-a BiH. Njegovu kandidaturu za potpredsjednika Republike Srpske podržao je veći broj hrvatskih političkih stranaka.

Marko Jorgić nastupa kao nezavisni kandidat. Jorgić je ranije bio delegat u Vijeću naroda Republike Srpske iz reda hrvatskog naroda, a politički je aktivan na području Doboja.

Ivo Kamenjašević kandidat je Hrvatske seljačke stranke. Riječ je o dugogodišnjem hrvatskom političkom aktivisti iz Pelagićeva, koji je ranije bio delegat u Vijeću naroda Republike Srpske, a obavlja i funkciju regionalnog predsjednika HSS-a za Republiku Srpsku.