Tvrdnje o upotrebi misterioznog „zvučnog“ ili talasnog oružja tokom nedavne vojne operacije u Venecueli ponovo su otvorile pitanje postojanja i realnih mogućnosti naprednih sistema koji djeluju van okvira klasičnog naoružanja.
ako zvanične potvrde nema, svjedočenja o dezorijentaciji, jakim bolovima, krvarenju i trenutnoj onesposobljenosti izazvala su globalnu pažnju i podstakla raspravu: da li takva tehnologija zaista postoji?
Šta je zapravo „zvučno oružje“?
U naučnom i vojnom smislu, pojam zvučnog oružja obuhvata akustične i usmjerene energetske sisteme koji koriste zvučne talase ili srodne frekvencije kako bi djelovali na ljudski organizam.
Najpoznatiji primjer je LRAD (Long Range Acoustic Device) – uređaj koji emituje izuzetno glasan, usmjeren zvuk i koristi se širom svijeta za kontrolu mase, zaštitu brodova i granica.
Međutim, LRAD se smatra neletalnim sredstvom, sa ograničenim dometom i jasno definisanim efektima.
Naprednije tvrdnje, poput onih iz Venecuele, odnose se na eksperimentalne tehnologije koje bi kombinovale zvuk, vibracije i elektromagnetne talase.
Upravo tu nastaje problem: nijedan takav sistem nije javno potvrđen kao operativno oružje u borbenim uslovima.
Može li zvuk da izazove teške fizičke povrede?
Stručnjaci naglašavaju da čist zvuk, čak i ekstremnog intenziteta, teško može izazvati simptome poput unutrašnjih krvarenja ili kolapsa većeg broja ljudi na otvorenom prostoru.
Da bi zvučni talas imao takav efekat, bili bi potrebni izuzetno visoki nivoi energije, precizno usmjeravanje, kratka udaljenost između izvora i cilja.
U realnim uslovima, takvi zahtjevi predstavljaju ozbiljno tehničko ograničenje. Zato pojedini naučnici smatraju da se u svedočenjima možda radi o kombinaciji više faktora: psihološkog šoka, panike, elektromagnetnog ometanja, kao i klasičnih sredstava poput suzavca ili eksplozivnih udara niskog intenziteta.
„Havanski sindrom“ i slični slučajevi
Tvrdnje iz Venecuele podsjećaju na tzv. „Havanski sindrom“, misteriozne zdravstvene probleme koji su godinama prijavljivale američke i kanadske diplomate.
Iako su se i tada pominjali mikrotalasi i akustična sredstva, višegodišnje istrage nisu dale jednoznačan odgovor, a dio stručne javnosti zaključio je da ne postoji čvrst dokaz o postojanju tajnog oružja.
Zašto se ovakve priče pojavljuju baš sada?
U savremenom ratovanju, gdje se sve više koriste dronovi, sajber-napadi i elektronsko ometanje, granica između stvarne tehnologije i percepcije postaje nejasna.
Priče o futurističkom oružju imaju snažan psihološki efekat – one zastrašuju protivnika, zbunjuju javnost i podižu mit o tehnološkoj nadmoći.
U tom smislu, čak i bez dokaza, same glasine mogu imati stratešku vrijednost. Iako zvučna i energetska oružja postoje u ograničenim, neletalnim oblicima, trenutno nema pouzdanih dokaza da je u Venecueli korišćena tehnologija sposobna da masovno i trenutno onesposobi ljude na način opisan u svjedočenjima.
Naučna zajednica ostaje skeptična, dok vojni analitičari upozoravaju da se nalazimo u eri u kojoj se informativni rat često vodi paralelno sa onim stvarnim.
Da li je Venecuela bila poligon za tajni eksperiment ili samo novo poglavlje u savremenom ratnom propagandnom arsenalu pitanje je na koje odgovor tek treba da se pronađe.
Komentariši