Lider SNSD Milorad Dodik uputio je javno pitanje opoziciji u Republici Srpskoj, nakon njihovih kritika zbog novog zaduženja Srpske na Londonskoj berzi u iznosu od gotovo milijardu maraka.
– Da li je moguće da u sebi imate više mržnje prema meni, nego ljubavi prema Republici Srpskoj? – upitao je Dodik, reagirajući na oštre reakcije opozicionih političara.
On je istakao da bi, nakon dugogodišnjeg političkog iskustva, volio da je Republika Srpska imala snažniju i odgovorniju opoziciju.
– Nakon decenija vođenja Republike Srpske kroz različite pozicije i izazove, često pomislim da bih volio da smo imali ozbiljniju i odgovorniju opoziciju. Onu koja vidi dalje od mržnje prema meni i koja zna da u trenucima uspjeha ili izazova ojača Republiku Srpsku, a ne da je potkopava – poručio je Dodik.
U javnosti se već duže vrijeme može čuti ocjena, koju iznose pojedini analitičari, da opozicija u Republici Srpskoj griješi kada političku borbu svodi na lične sukobe s Dodikom, umjesto da nudi konkretna rješenja za društvene i ekonomske probleme.
Politička analitičarka Tanja Topić smatra da Dodikova izjava otvara pitanje načina na koji se u političkom diskursu posmatra odnos prema Republici Srpskoj.
– Navedena izjava lidera SNSD zanimljiva je u kontekstu toga da Milorad Dodik, u odnosu ljubav-mržnja stavlja u istu ravan Republiku Srpsku i sebe, personifikujući političku mantru prema kojoj je Republika Srpska izjednačena s njim – kaže Topićeva.
Prema njenim riječima, Dodik se godinama predstavlja kao ključni politički akter koji ima uticaj na gotovo sve procese u Republici Srpskoj.
– Istovremeno je Dodik sam sebe promovisao u čovjeka koji vedri i oblači, koji se za sve pita, čak i za one stvari za koje ni na koji način nije nadležan. Tako se predstavlja kao “pokretačka snaga Republike Srpske”, a kad biva kritikovan zbog takve politike, onda on to predstavlja lično, ovog puta kroz mjernu jedinicu mržnje – navodi Topićeva.
Ona dodaje da se politički prostor već decenijama oblikuje kroz retoriku u kojoj se patriotizam, ljubav i mržnja koriste kao političke kategorije.
– Taj „teren“, na koji je ušao Dodik, jeste manipulativan jer se već decenijama po političkoj liniji „razrezuju ljubav, mržnja i patriotizam“, a između redova čitamo ko ima eksluzivno pravo da određuje ko koga i koliko voli, odnosno mrzi. Tako se politički život i dalje odvija pod izrazitim emocionalnim nabojem, koji je potpuno potisnuo politički racio – zaključuje Topićeva.
Sociolog Ivan Šijaković, s druge strane, smatra da Dodikova ocjena o odnosu opozicije prema njemu nije u potpunosti tačna.
– Ne bih rekao da Dodik ništa manje mrzi opoziciju nego ona njega. Tako je to napravljeno poslije rata, a posebno od 2000 godine. Stalno postoje te podjele. Jedni su uz SDS, drugi uz Dodika, a uz te dvije strane u međuvremenu su se razni priključivali – kaže Šijaković.
Prema njegovom mišljenju, takve političke podjele prisutne su od početka višestranačja u Republici Srpskoj, a politički lideri su često sebe predstavljali kao glavne zaštitnike njenog interesa.
– Upravo Dodik se već decenijama predstavlja kao jedini zaštitnik Republike Srpske i da je on jedini za koga vrijedi glasati. Upravo je lider SNSD stvorio tu atmosferu. On je preko 30 godina prisutan na političkoj sceni i razumljivo je da je kod značajnog dijela građana u Srpskoj moralo doći do zasićenja – ističe Šijaković.
On dodaje da bi opozicija imala veće šanse za izborni uspjeh ukoliko bi se Dodik povukao iz politike, što, prema njegovim riječima, objašnjava stalne kritike koje mu upućuju.
– S druge strane, Dodik je prihvatio tu ulogu žrtve i on sad izgleda da voli glumiti žrtvu, te da je zbog borbe za Republiku Srpsku došao u poziciju da ga mrze, mada to ništa ne znači. Zvuči primamljivo ta floskula, da „više mrziš mene nego što voliš Republiku Srpsku“. Može da postoji mržnja koja nema granica, ali ne možeš više voljeti domovinu nego svoju porodicu. Međutim, to je floskula koja za jedan dio biračkog tijela mnogo znači – kaže Šijaković.
Ipak, smatra da se opozicija često previše fokusira na političku borbu protiv Dodika, umjesto na iznošenje konkretnih prijedloga za rješavanje problema u Republici Srpskoj.
– Bez obzira na sve, aktuelna vlast u Srpskoj ne može se promijeniti dok to ne kaže međunarodni faktor, koji ovdje i dalje ima presudan uticaj – zaključuje Šijaković.
Komentariši