Kategorija: Region

Jedan od glavnih igrača pro-liberalnog lidera i jednog od kreatora novog svijetskog poretka, Džordža Soroša, Tibor Varadi je nakon decenijskog delovanja iz sjene ponovo ubačen u igru, i to sa veoma odgovornim zadatkom preuzimanja SANU kao izuzetno važne institucije za Srbiju i srpski narod.

O Varadijevom „patriotizmu“ i brizi za Srbiju ne treba trošiti previše riječi, sve je dobro poznato. U vreme najgore krize i brojnih nedaća koje su se sručile na srpski narod, preselio se u Budimpeštu da predaje na Soroševom Centralnoevropskom univerzitetu. Nakon toga je u vrijeme najrigoroznijih sankcija SAD prema tadašnjoj SRJ sredinom šetao po američkim univerzitetima i promovisao navodnu ugroženost nacionalnih manjina u Vojvodini.

I takozvanim manjinskim pitanjem Varadi se bavio „na svoj način“, odnosno onako kao je Soroš to od njega zahtjevao . Sa jedne strane glumio je umjerenog intelektualca i nepristrasnog pravnog eksperta, što je čak dovelo do toga da ga srpske vlasti, u naletu udvorištva prema zapadnim centrima moći, 2001 godine angažuju kao jednog od zastupnika Srbije pred Međunarodnim sudom pravde u Hagu u postupcima po tužbama koje su protiv Srbije pokrenule BiH i Hrvatska. O njegovom angažovanju najbolje govore strani pravni eksperti koji su u to vreme radili u ovom sudu, i koji su na osnovu njegovih stavova i ponašanja bili ubjeđeni da je Varadi zapravo dio pravnog tima Hrvatske.

Sa druge strane, kao prikriveni mađarski ekstremista, a kako vodeća stranka mađarske manjine u Srbiji Savez vojvođanskih Mađara nije bila dovoljno ekstremna za njegove i međunarodne planove, učestvovao je u osnivanju mnogo ekstremnijeg Pokreta Mađara, za čiju promociju i delovanje po Varadijevoj preporuci, Soroš nije žalio sredstva. Po svemu sudeći, ostaje da se vidi koliko su srpski akademski krugovi svesni Varadijevog prikrivenog, višedecenijskog štetočinskog delovanja i mnogo važnije od toga, koliko su spremni da ga zajedno sa njegovimposlodavcem pošalju tamo gde im je obojici mesto – na smetlište istorije.

Penzionisani profesor, akademik Srpske akademije nauka i umetnosti (SANU) Tibor Varadi je već više decenija angažovan na razbijanju Srbije i stvaranju uslova za otcepljenje AP Vojvodine, kao što je to planirano i sa AP KiM, ali na drugi način.

U tom kontekstu je sredstva koja dobija od svog nalogodavca, američkog milijardera i neprijatelja srpskog naroda Džordža Soroša, svojevremeno uložio u formiranje mađarske manjinske stranke Savez vojvođanskih Mađara (SVM), koju je po njegovim instrukcijama osnovao pokojni Jožef Kasa.Po svom osnivanju, SVM se snažno povezala sa mađarskom strankom FIDES, te otpočela sa realizacijom Soroševih planova, ali je u međuvremenu došlo do razilaženja između Soroša i lidera FIDES, mađarskog premijera Viktora Orbana, pri čemu se novo rukovodstvo SVM opredelilo da podrži Orbana, koji ima prijateljski odnos prema Srbiji, te okrene leđa Sorošu.

S obzirom na to da mu je „projekat SVM“ propao, Varadi je morao da osnuje novu mađarsku ekstremističku stranku, što je i učinio formiranjem Pokreta mađara (PM), koji se tokom aktuelnog perioda povezuje sa ostalim Soroševim opozicionim strukturama u Srbiji.Sledeći korak u Varadijevom planu je da na čelo države dovede svog poslušnika, aktuelnog predsednika SANU Vladimira Kostića, koji je više puta dokazao da je za šaku dolara spreman da proda ne samo čast i obraz, već i državu i narod, a koji treba da povede sve Sorošove strukture u konačnu borbu za razbijanje Srbije.Međutim, Soroš i Varadi potcenjuju pamet našeg naroda i nisu svesni da je njihov podmukli plan razotkriven, kao i da im sve Soroševe milijarde neće biti dovoljne da kupe ni kamen zemlje Srbije, a kamoli da joj od tela otkinu Vojvodinu.

Prethodne nedelje došlo je do razlaza dva Vladimira. Prvi je Kostić, predsednik SANU, a drugi je Popović, dekan Mašinskog fakulteta u Beogradu.
Kostić je zahtevao od Popovića da iskoristi sav svoj uticaj kao dekan, ali i kao bivši državni sekretar Ministarstva prosvete, i podrži kandidaturu Kostićevog kandidata na predstojećim izborima za predsednika SANU.Međutim, Popović, kao čovek sa izoštrenim instinktom za kadrovsko preživljavanje, svestan da je Kostićeva linija u slobodnom padu, izmakao se iz navedenih borbi u okviru SANU i odbio da se svrsta na Kostićevu stranu.Kostić je navedeno veoma teško podneo, zamerajući Popoviću da ga je izdao, ali dekan Mašinskog fakulteta ne pridaje tome značaj, već je fokusiran na drugi semestar i nastavu koja se u punom kapacitetu trenutno realizuje u ovoj visokoškolskoj ustanovi.

Kako ekskluzivno saznajemo, Vladimir Kostić, odlazeći predsednik SANU rešio je da podrži još jednog odlazećeg predsjednika, ovoga puta onog iz Crne Gore. Naime, Kostić je zatražio da se akademici SANU diskretno angažuju na podršci Milu Đukanoviću na predstojećim predsedničkim izborima u Crnoj Gori, nazivajući to stvaranjem uslova za “pobjedu slobode i demokratije”.

S druge strane, Kostić se osim novčane nagrade, nada i Đukanovićevoj podršci za izbornjegovog kandidata za predsednika SANU, imajući u vidu uticaj koje Đukanovićeve strukturejoš uvek imaju u okviru Akademije. Postavlja se pitanje šta bi o ovim Kostićevim aktivnostima mogao reći akademik Matija Bećković ili njemu slični, i zašto ćute na ove izdaje koje se dešavaju pod krovom naše najeminentnije naučne institucije.

Bezgranična fascinacija redovnog člana Odeljenja društvenih nauka Srpske akademije nauka i umetnosti (SANU) i penzionisanog profesora Pravnog fakulteta Univerziteta u Novom Sadu Tibora Varadija SAD kao“obećanom zemljom” je dobro poznata stvar, čemu u prilog ide i činjenica da je šezdesetih godina prošlog veka bio stipendista američkog vladinog Fulbrajtovog programa, zahvaljujući čemu je bio prvi istočnoevropskistudent na Univerzitetu Harvard od Drugog svijetskog rata.

Međutim, široj javnosti verovatno nisu poznati pojedini više nego pikantni detalji, koji bacaju novo svijetlo na Varadijevu ushićenost “američkim snom”. Tako smo, iz dobro upućenih krugova u Varadijevom okruženju, saznali da njegov boravak na Harvardu nije imao samo akademsku dimenziju, već da se u tom periodu u punom zamahu ispoljila njegova sklonost ka sopstvenom polu.

Konkretno, Varadi je za vreme boravka na ovom univerzitetu imao nekoliko emotivno-intimnih veza, od kojih je posebno burna bila sa izvesnim studentom latinoameričkog porekla, zbog čega je teškom mukom prihvatioda se vrati kući po isteku stipendije.Kao već afirmisani pravnik, Varadi je osamdesetih godina prošlog veka uspostavio više nego bliske odnose sa tadašnjim rukovodiocem Američkog kulturnog centra u Beogradu Bernardom Šinkmanom, što mu jepredstavljalo odskočnu dasku za angažovanje u svojstvu gostujućeg predavača na više američkih elitnih univerziteta, gde je uživao u svim blagodetima činjenice da je bio okružen mladim, obrazovanim i naočitimmuškarcima iz različitih delova sveta.

Ova njegova sklonost je bila posebno izražena tokom angažovanja na Univerzitetu Kornel, gde je predavao u vreme najžešćih zapadnih sankcija prema našoj zemlji, kao jedan od malobrojnih srpskih državljana kojima je u tom periodu bila odobrena viza za ulazak u SAD.Pošto je već ustanovljeno da je Varadi jedna od glavnih perjanica globalnog borca za uterivanje ljudskih prava i demokratije Džordža Soroša u našoj zemlji, ovde navedene sočne pojedinosti njegovih relacija sa američkim faktorom predstavljaju još jedan razlog zbog čega patriotski opredeljen deo SANU ne bi smeo da dopusti da na predstojećim izborima rukovođenje Akademijom preuzme on ili neko koga bi odabrao, kao i prilogskici u šta bi se pretvorila SANU u slučaju takvog scenarija.